การกำหนดค่าเผื่อและการคำนวณเวลามาตรฐาน

1. 1. DETERMINING ALLOWANCES AND STANDARD TIME 1อ.ธีทัต ตรีศิริโชติ
2. 2. อ.ธีทัต ตรีศิริโชติ 2
3. 3. ค่าเผื่อเหล่านี้แบ่งออกเป็ นสามส่วนคือ • เวลาเผื่อสาหรับส่วนบุคคล (Personal Allowance) • เวลาเผื่อสาหรับความเครียด (Fatigue Allowance) • เวลาเผื่อสาหรับความล่าช้า (Delay Allowance) อ.ธีทัต ตรีศิริโชติ 3
4. 4. • เป็นเวลาเผื่อเพื่อให้พนักงานทากิจส่วนตัว • โดยทั่วไปแล้วจะอยู่ระหว่าง 4.5% – 6.5% แต่ในอุตสาหกรรมทั่วไปมักกาหนดไว้ที่ 5% ของเวลาทางานทั้งหมด • Mundel[1] ให้ค่าเผื่อขึ้นกับสภาพแวดล้อมไว้ดังนี้ Comfortable condition 23 นาที/วัน Warm condition 30 นาที/วัน Hot, dusty, noisy 50 นาที/วัน [1] Marvin E. Mundel, David L. Danner, “ Motion and Time Study, Improving Productivity” Prentice Hall International Editions, seventh edition, 1994, p. 471 อ.ธีทัต ตรีศิริโชติ 4
5. 5. คือ เวลาเผื่อสาหรับความเหนื่อยล้าเนื่องจากการทางาน แบ่งออกเป็นสองส่วนดังนี้ • ค่าเผื่อความเครียดพื้นฐาน (Basic Fatigue Allowance) องค์การแรงงานระหว่าง ประเทศหรือ ILO ได้กาหนดไว้ที่ 4 เปอร์เซ็นต์ • ค่าเผื่อความเครียดแปรผัน (Variable Fatigue Allowances) ซึ่งจะแปรผันตาม ลักษณะงาน สามารถดูได้จากตารางเวลาเผื่อตามการศึกษาของ ILO โดยคิด เป็น % ของ Normal time อ.ธีทัต ตรีศิริโชติ 5
6. 6. อ.ธีทัต ตรีศิริโชติ 6
7. 7. สาเหตุความล่าช้า • เกิดการเสียของเครื่องมือเครื่องจักรอย่างกะทันหัน • เกิดความล่าช้าเนื่องจากต้องคอยงานที่จะมาป้ อน หรือ คอยวัสดุ • คอยคาสั่งจากหัวหน้างาน • การเตรียมงานและการทาความสะอาด • ขาดการดูแลรักษาเครื่องมืออย่างสม่าเสมอ วิธีการกาหนดค่าเผื่อสาหรับความล่าช้า • การศึกษากระบวนการผลิต (Production Study) • ใช้วิธีการสุ่มงาน (Work Sampling) อ.ธีทัต ตรีศิริโชติ 7
8. 8. • เมื่อค่าเผื่อกาหนดเป็นนาที/กะ สมมติให้ข้อมูลจากการศึกษาเวลาของงานหนึ่งได้ค่าดังนี้ เวลาปกติของงาน = 2.00 นาที กาหนดให้เวลาเผื่อทั้งหมด = 72 นาที/วัน วิธีที่1 เวลามาตรฐาน = เวลาทั้งหมดใน 1 วัน/ผลผลิตมาตรฐานต่อวัน เวลาทางานจริง = (8x60)-72 = 408 นาที ผลผลิต/กะ =408/2 =204 ชิ้น เวลามาตรฐาน = 480/204 =2.353 นาที/ชิ้น อ.ธีทัต ตรีศิริโชติ 8
9. 9. วิธีที่2 จาก เวลามาตรฐานของงาน = เวลาปกติx100% 100-%AF AF = (72/480)x100 = 15 % Std.T. = 480x100/(100-15) = 2.353 นาที /ชิ้น อ.ธีทัต ตรีศิริโชติ 9
10. 10. • เมื่อค่าเผื่อกาหนดเป็น % ของเวลาปกติ เวลาปกติของงานหนึ่ง = 2.00 นาที กาหนดให้เวลาเผื่อทั้งหมด = 15% ของเวลาปกติ Std. T. = NT + {(%AF/100)xNT} = 2+{(15/100)x2) = 2.3 นาที/ ชิ้น อ.ธีทัต ตรีศิริโชติ 10
11. 11. จากการศึกษางานแห่งหนึ่ง ซึ่งแบ่งการปฏิบัติงานออกเป็นงานย่อย 3 งาน โดยมีงานย่อย B เป็นงานซึ่งทาโดยเครื่องจักรใช้วิธี Snap-back Timing หน่วย ของเวลาเป็นทศนิยมของนาที อัตราความเร็วใช้เสกล 100-133 ได้ข้อมูลเวลาดัง แสดงในตารางข้างล่าง อ.ธีทัต ตรีศิริโชติ 11
12. 12. ได้กาหนดเวลาเผื่อต่าง ๆ เป็นนาที/กะ ไว้ดังนี้ ค่าเผื่อสาหรับส่วนบุคคล = 24 นาที เตรียมงานและเก็บงาน = 4 นาที พักทานกาแฟ = 10 นาที ซ่อมบารุงเครื่องจักร = 20 นาที รับใบสั่งงาน = 5 นาที รวมค่าเผื่อ = 63 นาทีต่อกะ จงคานวณหาเวลามาตรฐานต่อชิ้น และผลผลิตมาตรฐานต่อวัน อ.ธีทัต ตรีศิริโชติ 12
13. 13. วิธีทา 1. คานวณหาค่าเฉลี่ยของงานย่อยต่างๆ 2. หาค่าเวลาปกติจากสูตร NT = Representative Time x Rating Factor แต่งานย่อย D และ E เป็นงานย่อยไม่ประจาซึ่งจะเกิดทุก 5 รอบและ 20 รอบ ดังนั้นสาหรับงานย่อย D และ E เพื่อให้ได้เวลาปกติต่อชิ้นต่อรอบ จึงต้องนาไปคูณด้วยค่าความถี่ อ.ธีทัต ตรีศิริโชติ 13
14. 14. อ.ธีทัต ตรีศิริโชติ 14
15. 15. 3. คานวณหาเวลามาตรฐาน เวลาทางานจริง/กะ = 480 - 63 = 417 นาที ผลผลิตมาตรฐาน = 417 / 0.664 = 628 ชิ้น/กะ เวลามาตรฐาน/ชิ้นงาน = 480 / 628 = 0.764 นาที/ชิ้น จากตัวอย่างข้างต้นหากงานย่อย B เป็นงานย่อยของเครื่องจักรถ้าต้องการให้พนักงาน ผลผลิตโดยทางาน เร็วขึ้นเป็น125% จะสามารถคานวณผลผลิตที่เพิ่มขึ้นได้ดังนี้ เวลาปกติของงานส่วนที่ควบคุมด้วยพนักงาน = 0.664 - 0.248 นาที = 0.416 นาที เมื่อพนักงานเพิ่มประสิทธิภาพเป็น 125% ∴ งานส่วนที่ควบคุมด้วยพนักงานเมื่อปรับปรุงแล้ว (0.416/125)*100 = 0 .333 นาที ∴ เวลารวมปกติของงานหลังปรับปรุงแล้ว = 0.333 + 0.248 = 0.581 นาที ∴ ผลผลิตหลังปรับปรุง = 826 ชิ้น/กะ อ.ธีทัต ตรีศิริโชติ 15
16. 16. Machine Controlled Time – เวลาที่ควบคุมโดยเครื่อง หรือเวลาที่เครื่องเดิน Outside Work – งานย่อยที่ทาโดยพนักงานนอกเวลาที่ควบคุมโดยเครื่อง หรือทา เมื่อเครื่องจักรหยุดเดิน Inside Work – งานย่อยที่ทาโดยพนักงานในระหว่างเวลาที่ควบคุมโดยเครื่อง หรือ ทาขณะเครื่องกาลัง เดินอยู่จาก อ.ธีทัต ตรีศิริโชติ 16
17. 17. อ.ธีทัต ตรีศิริโชติ 17
18. 18. • อัตราการทางานที่แท้จริงของคนงานแตกต่างจากมาตรฐานที่กาหนดไว้เพียงใด • ทาการศึกษาอย่างละเอียด เพื่อดูความล่าช้าที่เกิดขึ้นจริงในสายการผลิต • ใช้หลักการของการศึกษางานแบบสุ่มตัวอย่างเข้าช่วย เพื่อลดค่าใช้จ่ายและเวลาใน การต้องติดตามงานเป็นระยะเวลานาน อ.ธีทัต ตรีศิริโชติ 18